تبلیغ اصلیترین رسالت حوزه و روحانیت به شمار میآید. از دیرباز تا کنون تبلیغات موسمی که در ایام خاصی از سال صورت میپذیرد، بستری برای تحقق این رسالت مهم است اما بایستی از الگویی پیروی کند که بیشترین بازدهی و اثرگذاری را دارا باشد. این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی و با معیار اهداف تبلیغ دین مشتمل بر سه سطح بلاغ، تذکر و تغییر، پس از آسیبشناسی الگوی موجود به تبیین الگوی مؤثر میپردازد. بر اساس آسیبشناسیهای صورت گرفته از روش سنتی تبلیغ دینی طلاب، مواردی چون اکتفا به اهداف حداقلی تبلیغ، عدم استمرار و دوام، انتقال غیرمنسجم و غیرنظاممند معارف و تغییر مخاطبین و وجود تفاوت در آنها به عنوان کاستیهای مهم مطرح میشوند. در برابر، برای ارتقاء کیفیت تبلیغ دینی، «تبلیغ تربیتی» به عنوان الگوی مؤثر در تبلغیات موسمی معرفی میشود که دو مؤلفه توجه به الزامات و اقتضائات تربیت و تشکیل جامعه مخاطب خاص از بایستههای این الگو محسوب میگردد.
)