برخلاف تفکر سکولار که بر تفکیک دین و ایمان از سیاست و حکومت تأکید دارد در اندیشه اسلامی ایمان دینی و سیاست توحیدی دو روی یک سکه حقیقت و جدایی ناپذیرند. ایمان، روح، جهت و مشروعیت سیاست را فراهم می سازد و سیاست توحیدی بستر عملیاتی شدن ایمان در سطح کلان جامعه است. این رابطه دوسویه در مفهوم« ولایت» که هم به معنای رهبری سیاسی و هم به معنای زعامت و سرپرستی معنوی است به اوج خود می رسد.در این حالت سیاست از عالی ترین عبادات محسوب می شود و ایمان بدون توجه به سرنوشت جامعه و تحقق عدالت، ناقص تلقی می گردد. ایمان مبنای نظری و مشروعیت بخش سیاست توحیدی، منبع اخلاق و ارزش های حاکم بر سیاست و زمینه ساز انجام افعال خیر در عرصه سیاسی است و در مقابل نیز سیاست توحیدی بستر تحقق، تجلی، تعالی، تبلیغ و ترویج ایمان دینی است. تفاوت این دو تلقی از سیاست، در تمایز شناخت از هستی، معرفت، انسان و غایت زندگی ریشه دارد. واژگان کلیدی: رویکرد توحیدی، رویکرد سکولار، مفهوم ایمان، مفهوم سیاست.
)